هدف: تعیین میزان موفقیت تلسکوپ بر تغییرات بینایی افراد مراجعه کننده به کلینیک کم بینایی صبا در سال 1381.روش پژوهش: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی از نوع مقایسه قبل و بعد بر روی 16 بیمار مبتلا به کم بینایی ناشی از بیماریهای مختلف انجام شد که استفاده از عینک، عدسی تماسی و جراحی، تأثیری بر افزایش بینایی آنها نداشت. میزان بینایی با حداکثر تصحیح بدون تلسکوپ و با تلسکوپ تعیین گردید. برای تعیین تاثیر تلسکوپ در افزایش بینایی از عامل (MEF) magnification efficacy factor استفاده شد. پس از ارایه آموزشهای حضوری جهت استفاده صحیح از تلسکوپ و استفاده از راهنمای مخصوص برای تمرین در منزل، در یک پیگیری 8 ماهه، میزان رضایت بیماران، نظر آنها راجع به تلسکوپ و بینایی حال از آن و مدت زمان و میزان استفاده از این واسیله مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: از 16 بیمار مورد بررسی، 13 نفر مود و 3 نفر زن در سنین 24±34.2 سال بودند که عمدتا به ماکولوپاتی، دیابت و اختلالات عصبی مبتلا بودند. یازده نفر دارای دید دو چشمی و 5 نفر دارای دید یک چشمی بودند. حدت بینای با حداکثر تصحیح بدون تلسکوپ بین 20.630 تا 20.100 در فاصله 1 تا 3 متری و حداکر بینایی با تلسکوپ بین 20.320 تا 20.40 در فاصله 6 متری بود. بیماران در 75 درصد موارد دارای MEF بیش از یک و در 25 درصد موارد دارای MEF کمتر از یک بودند. چهارده بیمار از تلسکوپ راضی بودند و 2 نفر رضایت اندکی داشتند. همه این تغییرات به لحاظ آماری معنی دار بودند(P<0.05) . نتیجه گیری: استفاده از وسایل کمک بینایی به ویژه تلسکوپ باعث افزایش حدت بینایی می گردد. نظر به اینکه استفاده از این وسایل در جامعه ما در حال حاضر مرسوم نیست، توصیه میگردد که مراکزی برای توانبخشی بینایی در کشور تاسیس گردند تا بتوان ابتدا فرهنگ عمومی برای استفاده از این وسایل را ایجاد نمود و در عین حال آگاهی جامعه نسبت به کاربرد چنین وسایلی را افزایش داد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

مشاهدات هم زمان از طیف نگار تصویربردار منطقه میانی آیریس (IRIS)، با درجه تفکیک فضایی کمتر از یک ثانیه کمانی متشکل از طیف های فرابنفش (UV) و تصاویر (SJI)، این امکان را فراهم می سازد که دو ناحیه کروموسفر و ناحیه انتقالی خورشید مورد کاوش چند لایه ای قرار گیرد. ما مجموعه ای از جت ها را در طول موج های 2796، 1336 و 1394 آنگستروم ثبت شده است شناسایی و دینامیک آن ها را موردمطالعه قرار می دهیم. برای رد یابی مسیر این ساختارها و تعیین سرعت ظاهری آن ها از روش آنالیز تحول زمانی استفاده می کنیم. نتایج سرعت ظاهری نشان می دهد که این جت ها دارای حرکت های شبه تناوبی با سرعت های تقریبی 10 الی 110 کیلومتر بر ثانیه هستند. همچنین کاوش طیفی این جت ها رفتار تناوبی را نشان می دهد که با گسترش در بال های آبی و قرمز در سه طول موج به ترتیب به اندازه 65-الی 40، 60-الی 50 و 80-الی 60 کیلومتر بر ثانیه همراه است. گسترش هم زمان در بال های آبی و قرمز طیف می تواند از جریانات رو به بالای دو جهته ای ایجاد شود که از بازترکیب مغناطیسی ناشی شده و توسط امواج با مدهای p (مدهای فشاری) تقویت می شود. با توجه به این نتایج، پیشنهاد می شود که نوسانات در این رویدادها با افزایش در یک طرف بال و هر دو طرف بال طیف، به ترتیب نشانه هایی از حرکت های مارپیچی و چرخشی باشند.